امام هادي (ع)
امام هادي (ع)
امام علي النقي (ع) دهمين امام شيعيان ، كنيه اش ابوالحسن و لقب هايش هادي (راهنما) و نقي (برگزيده) است. پدرش امام جواد (ع) بود و مادرش زني از اهل مغرب به نام سمانه مغربيه در سال 214 ه.ق در روستايي به نام صريا در نزديكي مدينه بدنيا آمد.
حدود هشت ساله بود كه پدر بزرگوارش به شهادت رسيد و عهده دار امامت شد. 33 سال امامتش طول كشيد. سيزده سال آنرا در مدينه و بيست سال را در سامرا گذراند. دوران امامت آن حضرت ، حكومت عباسيان اقتدار گذشته را از دست داد و پريشان حال بود و به همين جهت چندين خليفه روي كار آمدند . امامت آن حضرت همزمان شد با پنج تن از خلفاي عباسي به نامهاي معتصم ، واثق ، متوكل ، منتصر و مستعين.
امام هادي (ع) دومين امامي بود كه در خردسالي به امامت رسيد و رهبري شيعيان را بر عهده گرفت. در مدينه موقعيت ممتازي داشت و دانش پژوهان از هر سو به محضرش روي مي آوردند. شيعيان در عراق ، ايران و مصر با نوشتن نامه و يا بصورت حضوري ، مسائلشان را مي پرسيدند.
نمايندگان زيادي از آن حضرت در ميان مردم حضور داشتند.
والي مدينه موقعيت امام هادي (ع) را براي متوكل گزارش كرد. امام را به بغداد فراخواند، از آنجايي كه شماري از دولتمردان دستگاه خلافت عباسي ار دوستدارن امام بودند ماموران را از آزار امام بر حذر مي داشتند. به اين سبب امام به سامرا ، مقر حكومت متوكل برده شد تا زير نظر باشد و گاهي نيز بر امام سخت مي گرفتند. در اين شرايط امام هادي (ع) از ميراث امامت دفاع كرد و از طريق وكلايش با مردم ارتباط بر قرار مي كرد. اين روش ارتباط با مردم زمينه اي بود براي غيبت امام زمان (ع). وقتي كه معتز ، خليفه عباسي روي كار آمد ابتدا به سراغ امام هادي (ع) رفت و آن حضرت را مسموم كرد و امام در سال 254 ه.ق شهيد شد و پيكر مطهرش را در شهر سامرا و در خانه خودش به خاك سپردند.
در احوال و شمايل آن حضرت گفته اند امام هادي باوقار ، خوش كلام ، بردبار ، كريم و خردمند بود.
سخنان و دعاهاي ايشان در كتابهاي فقه و حديث شيعه آمده است و مجموعه اي از زيارت هاي ايشان در دست است مانند زيارت جامعه ، زيارت اميرمومنان ، حضرت زهرا ، امام حسين ، امام كاظم و امام جواد (ع).