امام صادق (ع)
امام صادق (ع)
جعفر بن محمد (ع) ، امام ششم شيعيان در ربيع الاول سال 83 ه.ق در مدينه متولد شد. مشهورترين كنيه اش اباعبدالله است و معروفترين لقبش صادق. پدر بزرگوارش امام محمد باقر (ع) بود ومادرش ام فروه ، دختر قاسم بن محمد بن ابوبكر. عمر با بركت امام صادق (ع) 65 سال بود ، 12 سال در آغوش پر مهر جدش امام سجاد (ع) و نوزده سال در كنار پد گرامي اش امام باقر (ع) سپري گشت. در سال 148 ه.ق در مدينه به دستور منصور خليفه عباسي مسموم شد و به شهادت رسيد ، پيكر پاكش را در بقيع ، كنار قبر پدر گرامي اش به خاك سپردند.
34 سال امامت آن حضرت همزمان بود با حكومت سه تن از خلفاي اموي و دو تن از خلفاي عباسي به نام هاي ابوالعباس سفاح و ابوجعفر منصور. در دوران امامت آن حضرت مسايل جديدي پديد آمد. ايرانيان مي پنداشتند خلفاي عباسي جانشين بر حق پيامبر (ص) هستند. چندين مسلك و روش فقهي جديد پيدا شده بود. گروهي از علويان بر ضد عباسيان شوريدند ، اما امام صادق (ع) همان شيوه حكيمانه پدر را ادامه داد. او همت گمارد تا دين واقعي اسلام را به مسلمانان بشناساند و اعلام كرد كه عباسيان نمي توانند جانشين پيامبر (ص) باشند.
جلسات درس خصوصي و عمومي تشكيل داد و گفته اند كه 4000 نفر در درس او شركت مي كردند. به سبب همين تلاشهاي اوست كه مذهب و فقه شيعه را با نام فقه جعفري و مذهب جعفري مي شناسند.حديث هاي بيشماري از امام صادق (ع) در موضوعات مختلف به جاي مانده كه ميراث گرانبهاي شيعه است.متاسفانه در دوران امامت او حتي با روي كار آمدن عباسيان دوراني پر خطر و آكنده از اختناق بويژه براي شيعيان بود. منصور دومين خليفه عباسي دست از آزار امام برنمي داشت. او به خوبي از موقعيت امام صادق (ع) در ميان مردم آگاهي داشت ، در اواخر عمر امام بارها ، حتي در نيمه هاي شب او را به بهانه هاي مختلف نزد خود فرا مي خواند ، بالاخره نيز نتوانست وجود آن حضرت را تحمل كند و او را مسموم كرد.
امام صادق (ع) ده فرزند داشت ، اسماعيل فرزند بزرگ آن حضرت بود و در زمان امام از دنيا رفت ، گروهي از شيعيان گمان مي كردند كه بعد از امام صادق (ع) ، اسماعيل امام است و آنان مذهب اسماعيليه را به وجود آوردند.
امام بسيار بردبار و با گذشت بود و به دست خويش در مزرعه كار مي كرد و مي فرمود : دوست دارم انسان براي تحصيل معاش ، رنج گرماي آفتاب را تحمل كند.