امام جواد (ع)
امام جواد (ع)
نهمين امام شيعيان در سال 195 ه.ق در مدينه بدنيا آمد. پدرش امام رضا (ع) و مادرش سبيكه نوبيه است. نامش محمد ، كنيه اش ابوجعفر و مهمترين لقب هايش جواد و تقي و به امام محمد تقي نيز مشهور است.
پس از شهادت پدر ، در سن 8 سالگي به امامت رسيد و امامتش هفده سال طول كشيد كه حدود پانزده سال آن همزمان بود با خلافت مامون و حدود دو سال با حكومت معتصم.
برجسته ترين ويژگي آن حضرت آن است كه نخستين امامي است كه در خردسالي به امامت رسيد و امام رضا (ع) نيز با بيان شواهدي از قرآن مانند حضرت عيسي و يحيي بن زكريا جامعه شيعه را براي پذيرش امامت آن بزرگوار آماده مي كرد.
مامون پس از شهادت امام رضا (ع) به بغداد رفت. امام جواد (ع) را از مدينه به بغداد دعوت كرد. علي رغم ناخشنودي عباسيان ، ام فضل ، دختر خويش را به همسري امام در آورد تا حسن نيت خود را به اهل بيت نشان دهد و از خون امام رضا (ع) خود را تبرئه كند و از طرف ديگر با جذب دو امام به دستگاه خلافتش ، آن را مشروع جلوه دهد.
مامون ، مجالس علمي و بحث و گفتگو ميان امام و ديگر دانشمندان بر پا مي كرد و امام نيز به سوالات آنان پاسخ مي داد و از همين جا مرتبه دانش و كمال آن حضرت آشكار شد.
امام جواد (ع) پس از چندي به سفر حج رفت و از آنجا به مدينه بازگشت و تا پايان خلافت مامون در آن شهر ساكن بود. پس از مرگ مامون به دستور معتصم خليفه عباسي ، امام و همسرش ام فضل در سال 220 ه.ق به بغداد رفت و در همان سال به دست همسرش و به ترغيب معتصم مسموم و در سن 25 سالگي به شهادت رسيد.
پيكر امام را كنار قبر جدش امام كاظم (ع) در نزديكي بغداد دفن كردند و بارگاه ملكوتي آن دو امام به كاظمين معروف است.
در فضائل امام جواد (ع) گفته اند كه عابد ، نيكوسخن و بسيار بردبار بود.